Vorig jaar voelde ik al een paar keer de aandrang om iets te  

     schrijven over Podium Witteman, het programma waarin  

     Paul Witteman zichtbaar van geluk smelt op een muzikaal  

      bedje van roomboter.  

      En wat mij betreft zeer terecht. 

      Ik glijd met hem mee naar interessante muzikanten,  

      verrassende uitvoeringen, onverwachte combinaties en dat  

      alles, moet ik aannemen, als resultaat van prikkelende 

      redactionele ideeën.  

      Paul vlindert van hot naar elders en van ver naar dichtbij op 

      de thermiek van echte interesse en gedrevenheid. 

      De uitzending van vandaag lichtte de grendel op mijn 

      terughoudendheid en dwingt mij om van mijn enthousiasme 

      te getuigen. 

      De reden om er niet eerder over te schrijven was de  

      abominabele vormgeving van het programma. Vanuit mijn 

      achtergrond, kan ik daar niet omheen. 

      De uitzending van vandaag, rond en (mede) samengesteld  

      door Herman van Veen, was inhoudelijk buitengewoon  

      prikkelend en boeiend.  

      De vormgeving daarentegen was weer armoedig. 

      Het ontstijgt niet het niveau van een avondje tussen de  

      schuifdeuren. Rondom is overal wat publiek neergekwakt. 

      Een ratjetoe van overwegend ouden van dagen, gekleed, 

      in de uitverkoopresten van C&A en Piet van den Brul.  

      Soms alleen in tegenlicht en strooilicht. Maar dan altijd nog  

      voldoende aanwezig om als kijker afgeleid te worden.  

      De belichting is dramatisch. Plat en sfeerloos.  

      De cameravoering is onnavolgbaar.  

      Het ene lelijke shot wordt overtroffen door het volgende. 

      Ik kan geen begin ontdekken van muzikaal- noch 

      dramaturgisch inzicht. 

      Mijn hart jankt als ik dat zie. 

      Maar natuurlijk is de regisseur opgezadeld met de inzichten  

      van een uitvoerend producent en heeft de belichter 

      nooit gehoord, wat er van hem verwacht werd.

        Het is de oppervlakkige gesel van producententelevisie, die 

        creativiteit heeft teruggebracht tot sluitpost van een programma. 

        Zo wordt televisie anno nu gemaakt en is Hilversum opgezadeld  

        met een aantal Publiek Rechtelijke schijtlaarzen die buigen naar  

        staatssecretaris Dekker. Een olijke krullenbol van de VVD, die  

        als pook van het vrije marktdenken de commerciële omroepen  

        omhelst en de publieke omroep opstookt tot as. 

        Behalve ooit Jan Slagter, hoorde ik nooit een weerwoord, een 

        oproep tot verzet uit de Publieke Omroepen.  

        Iedereen zit daar kennelijk op zijn reet en denkt het zal mijn  

        tijd nog wel duren, et après nous le déluge. 

        Dood- en doodzonde. 

        Ik liet mij even meeslepen door mijn ongenoegen over het  

        beheer van het publieke domein.  

        Maar ter afsluiting terug naar Podium Witteman. 

        Het programma staat redactioneel, maar verdient echte liefde  

        wat betreft de vormgeving. Bob Rooyens 

        3 januari 2016