JOOP      
 

joop1

     
  Eind 1973 werd ik opgebeld door Joop van den Ende.
John van de Rest stopte met de regie van Citroentje
met Suiker en hij vroeg mij de regie over te nemen. Na
enig gepuzzel met mijn werk voor de Duitse televisie,
kon ik het inpassen en zo begon mijn samenwerking met
Joop.
Gecoördineerd met mijn werk in Duitsland heb ik tot 1992
talloze shows voor Joop van den Ende Producties gemaakt.
(Wedden Dat, SterrenPlaybackShows, diverse live-finales van
Henny Huismanshows Way of Life, Mini Playback Shows,
Harten-shows, Los Vast etc.)
Na de grootste Titanic van de Nederlandse showbiz, de
ondergang van TV10 in 1989, werd Joop door de reguliere
omroepen geboycot. Zijn kapitaal, t.w. zijn presentatoren
bleven solidair met Joop en zorgden er uiteindelijk voor, dat
hij zijn bedrijf opnieuw kon opbouwen. Voor het zover was,
had Joop een briljant idee. Hij zette samen met Rudy Carrell
een televisie productiemaatschappij op voor de Duitse markt.
     
  rudycarrell      
 

Niemand kende Joop van den Ende in Duitsland, maar Rudy
was immens populair. De combinatie verkocht drie shows
aan de nieuwe opkomende zender RTL-Deutschland.
‘SuperFan’ (een quiz tussen fans van een populaire artiest)
‘Wie Bitte...’ (Kro’s ‘Ook dat nog’..) en ‘Showmasters’.
Toen de deal beklonken was, belde Joop mij op en kwam
langs. Hij vroeg mij om de drie shows te willen regisseren.
Slim natuurlijk. Ik had naam, faam, prijzen gewonnen, dus
voor een beginnend producent een prima naam om mee
binnen te komen. Bovendien ik mocht Joop en ik had
bewondering voor zijn tomeloze veerkracht, ongekende
zelfvertrouwen en grenzeloze ondernemerschap.

(Natuurlijk hij kon ook een nare bullebak zijn, die zich grof en
denigrerend kon gedragen tegenover medewerkers maar hoe
naar dat ook is en ik zal het zeker niet goed praten, voor een
deel kan ik het ook wel snappen. Alles wat niet vlekkeloos
loopt, vormt een obstakel. Vaak is dan boosheid de
puinruimer, waar het ook met een vriendelijk woord had
gekund. Het is een nare karaktertrek en ik pleit mijzelf daar
niet van vrij.)

Drie shows vond ik wat veel. Bovendien had ik al allerlei
toezeggingen gedaan aan Duitse zenders en producenten.
Maar Joop drong aan. Het was heel erg belangrijk voor hem.
Na checks en overleg kwam er een schema uit, waarin ik
twee van de drie series zou kunnen doen. Ik stelde Joop voor
om ‘Wie Bitte....’ (Ook dat nog...) door een ander te laten
doen. Het format was simpel. Presentatoren achter een desk
en een enkel kort scènetje. Qua beeldregie, stelt het niet veel
voor. Camera’s op een rij, script volgen en op tijd de juiste
camera schakelen.

(Rudy regelde voor dat programma een Duitse regisseur. Die
had tot 4 uur ’s nachts nodig had om een programma, dat om
acht uur ’s avond begon, op te nemen. Uiteindelijk greep Joop
in en nam John van de Rest de regie over.)
 
Tussen Rudy en Joop, wilde het maar niet echt boteren.
Twee Alfa-mannetjes op de rots. Voor het programma
‘SuperFan’, vond op een ochtend in het Van den Ende-
kantoor in Keulen een decorbespreking plaats. Rudy als
producer, zou namens van den Ende daar ook bij aanwezig
zijn.
Ik was om 7 uur van huis vertrokken en om 10 uur op het
kantoor in Keulen. Rudy was er nog niet. Wel de dekor-
ontwerper. Ik ging uit van een eerste bespreking. Daarbij
leg ik mijn ideeën op tafel om in overleg met de designer tot
een gezamenlijk concept te komen. De ontwerper en ik
begonnen een gesprekje, waarbij hij de strooppot niet meed
en zei hoe geweldig hij het vond om eens samen met mij een
programma te mogen maken. Tien over tien, Carrell was er
nog steeds niet. Op een bijzettafeltje was mijn oog al eens
gevallen op een maquette waarbij ik het pijnlijke vermoeden
kreeg, dat het wel eens het ontwerp voor het nog te
bespreken programma zou kunnen zijn.
Ik vroeg het de ontwerper en met enige schroom beaamde hij
dat.
Herr Carrell had hem opgedragen om een decor te maken
zoals het op de maquette te zien is, maar mijn werk
kennende, vermoede hij dat ik het er wel niet mee eens zou
zijn.
Nou, dat kon ik hem wel bevestigen.
Het design was van een ongelooflijke burgertruttigheid en
voor wat ik ermee wilde praktisch onbruikbaar.
Kwart over tien komt Rudy binnen.

(Rudy en ik kenden elkaar redelijk goed. Ik had ooit in het
oude Luxor in overleg met hem een ontroerend  
afscheidsprogramma gemaakt voor zijn vader André.)
Hij was een aantal malen gast geweest in zaterdagavond-
programma’s die ik voor de WDR heb gemaakt en... we
logeerden in Keulen in hetzelfde ‘Maritim’ hotel. Net als Joop
had Rudy ook twee gezichten. De nare bullebak en de amicale,
verhalenverteller. Ik ontbeet wel eens ’s morgens met hem en
dan was hij een gezellige en aardige tafelgenoot. Op een
studiovloer, kon hij iedereen op een weerzinwekkende manier
afbekken)

In Keulen schuift der Herr Carrell aan.
Geen excuus, geen sorry dat hij te laat is maar meteen ter
zake:
‘O, je hebt het al gezien.... en... goed hè!’
‘Goed!?... Ik vind het niks. Ziet er niet uit en is onwerkbaar.’
“O, kan je het programma daar niet in maken?’
‘Niet zoals ik het wil en ook niet zoals het is vorm gegeven’.
‘O, dus je kan het er niet in maken.?’

Rudy stuurde duidelijk aan op een nee, zodat hij van een
eigenzinnige, door Joop gestuurde lastpost af was en één
van zijn eigen hielenlikkers als regisseur neer kon zetten.
Ik kreeg de pest in, was vroeg opgestaan om op tijd in Keulen
te zijn. Ik word, tegen de afspraak in voor het fait accomplis
gezet van een kant en klaar ontwerp en ook nog eens
uitgedaagd tot een powergame. Nou was ik daar nota bene
niet omdat ik om een regie verlegen zat, maar om Joop bij zijn
nieuwe start te helpen en ter wille te zijn. Het laatste waar ik
zin in had, was een serie maken met een arrogante, bullebak,
die vanuit hybris mij de les gaat lezen.’

‘Rudy, ik kan het overal maken. Maar daarom doe ik het nog
niet.’
‘Nou, dan zijn we gauw klaar, je weet dus zeker, dat je
het daarin (wijzend op de maquette) niet kan maken’, zei
Rudy nog maar eens.
‘Rudy, ik kan het ook daarin maken. Ik kan het hier op het
toilet maken. Maar daarom doe ik het nog niet.’
‘Nou, dan zijn we klaar’.
‘Inderdaad, dan zijn we klaar. Ik ga maar weer naar huis.’
De ontwerper en Marijke Schaaphok, die als uitvoerend
producent aanwezig was, keken verbijsterd toe.
Ik groet iedereen en vertrek. Twintig over tien, sta ik weer
buiten.
Om 3 uur ’s middags belt Joop. Marijke zat tegenover hem.
‘Bob met Joop.... Marijke heeft de maquette meegenomen,
die staat nu voor me en ik ben het helemaal met je eens.
Zoek maar een ontwerper en maak maar een nieuw decor.’
Ik belde Roland de Groot en een dag later had ik een prima
werkbaar en smaakvol showdecor.
Over die specifieke periode is nog heel wat meer te vertellen,
maar ik gebruik deze (wat lange) aanloop om daarmee iets te
zeggen over Joop’s integriteit en zijn optreden bij Jinek.
In de wereld van de showbiz, is de voedingsbodem voor
loyaliteit minder gelinkt aan persoonlijkheid, talent en
karakter, maar veel meer aan de mate van succes en de
verkoopprijs.
Daarover geen illusies.
Joop koos voor wat hij op dat moment het beste achtte voor
succes en opdrachtgever. De ondernemer in hem had Rudy
nodig om Duitsland binnen te komen de ziener in hem, zag
ook wel in dat Rudy’s showwereld zich beperkte tot Rudy en
die van hemzelf tot ‘the sky is no limit’.
Zijn integriteit en loyaliteit aan een project, is vanuit mijn
ervaring, onbetwistbaar. Ik heb meegemaakt, dat hij een
decor waar een prijskaartje van ruim 300.000,00 gulden
aanhing, liet vervangen omdat hij het niet mooi genoeg
vond. Ik moet dan meteen even denken aan de shows van
John de Mol. Die sloeg voor ‘Doet ‘ie het of doet ’ie het niet’
een paar dozen plastic bekertjes en plastic ballen in, om
daarmee dan een seizoenenlang de spelletjes aan te kleden.

 

     
  joopbijjinek      
  Nu kom ik op wat ik gisteravond zag bij Jinek.
Een gepassioneerde, geëmotioneerde Joop van den Ende.
Een lichaam dat trilt van onbegrip over het onrecht dat hem
wordt aangedaan. Vooringenomenheid en een boze opzet
om hem te pakken en als ‘sjoemelfilantroop’ te kakken
te zetten. Godzijdank is hij bij Jinek strijdbaar. Niet als een
koele zakenman, die nuchter zijn belang afweegt, maar
oprecht gekwetst, geëmotioneerd en boos.
In 1989 werkten Roland de Groot en ik op verzoek van
Joop aan het openingsprogramma van TV10. We bedachten,
schreven en tekenden een show die een overrompelende
verpletterende opening moest worden van de nieuwe zender
en een schokgolf in de wereld van televisie. (Ach ja we hielden
er wel van om onze ambities niet laag in te zetten.)
Niets was te gek. Joop gaf ons carte blanche. Met enige
regelmaat bespraken we onze ideeën en voortgang bij
Joop thuis (toen nog) in Laren.
Toen het moment naderde dat de regering een beslissing zou
gaan nemen over toelating van TV10 of niet, belde ik Joop
om hem moreel te steunen.
Ik kreeg Janine aan de telefoon en ze vroeg of ik dat niet
persoonlijk wilde doen. Joop voelde zich erg beroerd en lag
op bed. Of ik zin had om langs te komen. Zeg maar, om wat
te citeren uit Bob’s evangelie van positieve energie....
Ik ging. Joop lag in bed. Hij was vanuit Den Haag
geïnformeerd, dat de beslissing nu snel zou vallen. Het was
erop of eronder.
Joop zei niet veel. Ik deed m’n best om op opgewekte toon  
feestelijke toekomstperspectieven te kleuren....
De telefoon ging.
Janine kwam binnen en zei dat Jeltje van Nieuwenhoven
aan de lijn was. Joop nam aan en luisterde....
Ik keek naar Joop terwijl hij luisterde naar de voltrekking
van het doodvonnis over TV10.
Die grote sterke man, was niets meer waard.
Hier geen details.
Wel de echte kern van een mens gezien.
Iemand die met oprechte bedoelingen (geen getructe
constructies via Milaan, maar fier door de voordeur)
in het pak was genaaid door de politiek.
Daar moest ik aan denken toen ik hem gisteravond zag
bij Jinek. Nu niet verslagen, maar strijdbaar.
De enige man van al die vrije producenten, allemaal
grootverdieners, die iets teruggeeft.
Producenten die zichzelf omgeven met de weelde van
dure huizen in verre en nabije buitenlanden. Luxe
schnickschnak om mee te pronken. Ze zitten op hun
geld als mollen op hun wintervoorraad.
Joop geeft terug. Ok, hij kan het missen, maar dat kunnen
anderen ook en die doen het niet. Joop heeft meerdere
kanten. Ik ken de nare kanten ook. Maar dat doet er
allemaal niet toe. Hij verdient respect en grote waardering
voor een hart dat ook klopt voor een mooiere samenleving
Hij verdient het niet om als een uitbuiter te worden neergezet
die onwettelijke handelingen verricht ten eigen bate.
Hij is een mecenas van de kunst en cultuur, die geen enkele
verplichting heeft om zijn geld weg te geven, maar het wel
doet. 
6.2.2018 _ B.R.