Jérôme

Jérôme, prachtig eigenzinnig mens, heeft z’n hielen gelicht,
zit op de knie van God, ironische glimlach om de mond,
heerlijk glaasje in de hand.
Prachtige man, ontembare held, geen nek waar de leiband
om paste. Een stem van adel, romig karakter, zonder evenknie.
Vol en rijk brainframe.
Herinneringen die er toe doen.
Als hij er was, dan was hij ook onmiskenbaar aanwezig.
Rijk belde me ’s en zei: ‘Bob ‘k heb niks te doen, weet jij wat’?
Ik zei ‘k denk na en bel je terug.
’s Avonds bedacht ik ‘Komt Rijk, komt Raad’, een quasi
talkshow, waarin Rijk als ombudsman voor groteske
bureaucratie, de strijd aan zou binden met de overheid.
Als decor zag ik een Vargas-vrouw, prikkelend, grote
borsten en een vulva als verdwijnpoort. Ik wist ook
meteen dat Jérôme als het alter-ego van Rijk, tussen
die borsten moest liggen en als een regisseur, Rijk moest
aansturen.
Ik gaf Jérôme prikkelende teksten, Tonny Eyk was als
Jefke de Keukelaire een ingehuurde Belgische
orkestleider die op een briljante manier, met een suffe blik
een orkest van mafkezen leidde en het programma was
een shock.
Ik nam er twee op, maar na uitzending van de eerste, greep
de toenmalige directeur van de Avro, Siebe van der Zee
persoonlijk in en verijdelde uitzending van aflevering 2.
Jérôme zat nergens mee.
Hij genoot van de plek tussen de Vargas-borsten,
het uitzicht en de commotie.

jerome    
jerome    

Ach talloze herinneringen dringen zich op.
Op een ochtend belt Jérôme en zegt” ’t Is mooi weer Bob,
ik kom gezellig een glaasje drinken in je biotoop. Haal me
even af in Weesp.’ Jérôme had geen auto, kon waarschijnlijk
niet eens autorijden. We lunchen, hebben een geweldige
middag, drinken een glas en nog een glas tot zo na een
uur of zeven er een soort alarm in hem afgaat, dat zegt
Jérôme, je hebt vanavond voorstelling.
Volkomen rustig en relaxt zegt hij: ‘Bob, goede vriend’,
‘ik geloof dat ik vanavond nog een voorstelling heb, ’s even
kijken....’ Hij slaat er een raar boekje op na: ‘Inderdaad
vanavond moet ik spelen in Hoorn’.
‘Hoe laat!?’
‘Om acht uur’!
‘Godverdomme Jérôme, ’t is al kwart over zeven’.
‘Nou, met die snelle auto van jou halen we dat makkelijk’.
“Een taxi lijkt me een beter idee’, zeg ik.
‘Dat wordt lastig beste vriend, want de knip is leeg.!’
We stapten in de Porsche en ik scheurde naar Hoorn.
De voorstelling bleek al begonnen.
Ik liep met hem mee naar binnen en hij speelde, met een
geamuseerde blik, een briljante rol.
Ach Jérôme, ‘k denk aan de steun die je bood bij het
overlijden van Marja, de moeder van 2 van mijn 3 kinderen.
Verlies is een rotzak en doet pijn.
Bob
17.5.2013