REGIE

 

(Openbare regieles

Parooltheater – Amsterdam)

 

 

Wat is regie?

Met inzicht, visie en autoriteit leiding geven aan een proces.

Wat is televisieregie?

Binnen de kortst mogelijke tijd een serie beelden achter elkaar zetten
die worden samengevat onder de titel programma.

Het belangrijkste instrument daarbij is taal. Dat heeft geleidt tot het
misverstand, dat alleen al het uitspreken van het woord cut,

voldoende is om jezelf regisseur te noemen.

 

Je kan een programma nooit goed regisseren, zonder inzicht

en opvatting over het concept (het idee, waarover?) de content

(het wat en met wie) en de dramaturgie (het hoe, de ontwikkeling).

 

De rol van de televisieregisseur is in de loop der jaren ernstig

gemarginaliseerd. Hij of zij wordt niet meer in het beginstadium

van een programma betrokken bij het proces, maar is de

sluitpost van een productie. Als ’t concept bedacht is, als de

medewerkenden zijn vastgelegd, als de vormgeving af is, dan

wordt tenslotte nog een regisseur gezocht, die zich vooral nergens

mee moet bemoeien en die zo geruisloos mogelijk een ketting van

beelden aan elkaar rijgt. Talent en kwaliteit zijn veelal geen doorslag
gevende criteria, aaibaarheid, gezelligheid en een niet

te hoge dagprijs, zijn zo niet belangrijker, dan toch minstens

net zo belangrijk.

 

Waar leidt dat toe?

Tot slechte televisie!

(Zo slecht dat ‘t Trouwcolumnist Kuitenbrouwer te gortig werd
en hij onder de titel Karwei-TV, daar vorige week woensdag
een snerende column aan wijdde.)

Een regisseur wordt morgens gebeld om ‘s middags in Paradiso 6
muziekstukken op te nemen met solisten en ’t Metropoolorkest.
Geen idee van het repertoire, geen idee van het decor. Geen idee
van de bandstand. Geen idee van het licht. Laat staan,
dat hij een camerascript zou kunnen maken. Geluidrepetitie, geldt als
camerarepetitie. Uit de losse hand worden er wat shots gemaakt.
Achteraf editen, hoeft hij ook niet, dat doet de redacteur wel. Hij moet
om één uur aanwezig en is om 6 uur klaar. ’s Avonds kan hij een
rekening schrijven voor 450 Euro en het dédain voor de regisseur
is nog ’s herbevestigd.

 

Je kan programmatelevisie eindeloos differentiëren.

Ik beperk me tot twee hoofdcategorieën:

 

1.    Programma’s die gemaakt worden om adverteerders te

       behagen. Doelgroepen te bereiken. Marktaandelen te

       scoren en winst voor aandeelhouders te genereren.

 

2.    Programma’s die gemaakt worden vanuit een brede oriëntatie

       op de samenleving zonder enig andere bijbedoeling. Met

       andere woorden: Programma’s die met dat uitgangspunt

       zouden moeten worden geproduceerd door de publieke

       omroep.

 

Dat onderscheidt valt steeds minder te maken. In plaats van twee

categorieën lijken beide te tappen uit dezelfde pot nat.

Mijn opvatting is, dat de publieke omroep zich steeds vaker laat

leiden door marketingbegrippen als doelgroepen en markt-aandelen
en zich daarbij oriënteert op de formats en  de demografische cijfers
van de commerciële televisie.

 

Denk maar’s aan.....

Studio Voetbal. De Nossport clone van Voetbal-insite.

Het Glazen huis.....de mislukte soap bij de verkeerde zender

(De publiekrechtelijke omroep moet geen soap willen. ’t Genre

wordt door de commerciële omroep op meerdere zenders getoond
en de publieke omroep wordt niet gediend met een na-aap van een
na-aap. De Soap ’t woord zegt ’t al, door zeeppoederfabrikanten
gesponsorde dramaproducties, ontstaan op de radio in de jaren 30
van de vorige eeuw. Het kenmerk is een langlopende dagelijkse
serie gebaseerd op het wel en wee, binnen de persoonlijke
relatiesfeer van de hoofdpersonen. Normen en waarden zijn
gebaseerd op moralistisch goed en kwaad. Overspel deugt niet,
het gezin, de familie gaat boven alles.

De dramaturgie lijkt op het echte leven, maar is een onmogelijk

soort uitvergroting in een onnavolgbare frequentie.
Het lijkt echt en het publiek
kan zich ermee identificeren.

(Het is het beeldverhaal van de romancelectuur.)

Laten we ’s kijken naar de samenvatting van het voorafgaande.

                                                              Clip Glazen Huis

 

Een soap moet dagelijks worden uitgezonden. Dat is niet ’t geval.

De maatschappelijke verhoudingen zijn belangrijker dan het wel
en wee binnen de persoonlijke relatiesfeer. Ook fout. Alles lijkt

elkaar in de weg te zitten. Persoonlijke gevoelens en emoties

zijn ondergeschikt aan eerzucht en ambitie. De dramaturgie van
de verhaallijnen is onnavolgbaar. De setting is zelfs voor insiders
een doolhof. Het tempo wordt aangejaagd door perslucht.

 

Nu een clipje uit ’n echte soap: The Bold & the Beautiful.

Zelfs zonder iets te weten van de maatschappelijke samenhang

is door de sfeer, het tempo meteen duidelijk, dat er heftig wordt

gerammeld aan het wel en wee, binnen de persoonlijke relatie-

sfeer. Omwille van de tijd heb ik de scènes iets ingekort.

 

                                                              Clip BOLD&B.

 

De publieke omroep zou geen Glazen Huis moeten willen. Ja,

wel als media-programma. Maar dat is er niet. Wel zie je meer

en meer programma’s waarin het competitie-element belangrijker

is dan de thematiek . Criteria zijn onnodig als u maar belt, mailt
en gemanipuleerd wilt worden.

 

Ik noem:

De Grootste Nederlander

De liefste hond.

Het mooiste plekje natuur in Nederland.

De nationale test van dit en de nationale test van dat...

Het gaat mij niet zo zeer om de legitimiteit van dit soort pro-

gramma’s bij de publieke omroep, maar om het gebrek aan eigen

visie en oriëntatie op de samenleving.

Ik betreur het, dat de publiekrechtelijke omroep er steeds minder in slaagt
om zelf iets te bedenken en te produceren. De eigen identiteit wordt voor
een groot deel ingekocht bij commerciële producenten.

Dan ben je geen publieke omroep met een visie en een missie, maar een
inkoopbureau dat z'n publieke legitimiteit verliest.

Waarom heeft een omroep een buitenproducent nodig om fragmenten
die uit het eigen archief komen,  aan elkaar te plakken zoals bij ‘Daar
bleef u voor thuis’
van de Avro of waarom heeft een omroep diezelfde
buitenproducent nodig om fragmenten die uit het eigen archief komen,
aan elkaar te plakken zoals bij ‘Toppers van Toen’? Het levert opper-
vlakkige programma’s op, zonder enig historisch samenhang of besef.

 

1.   De rol van de regisseur

(Gemarginaliseerd. Sluitpost van productie. Geen creatieve

input in de totstandkoming.)

2.   De autoriteit, eigenwaarde en aaibaarheid

(Volgzaam en veelal leidend met lange ij inplaats

van de korte. De autoriteit staat voortdurend onder druk

door directieven die haaks staan op de opvatting van de

regisseur.)

3.   Postproduction.

(Het is niet vanzelfsprekend meer, dat de regisseur ook

de afwerking leidt. Dat kan de redacteur of uitvoerend

producent ook wel, dat spaart de regisseur uit en levert
een mooie bezuiniging op.)

4.   De Opleiding

De opleiding leert je van alles over camera’s en techniek.

De opleiding leert je niks over wat een programma eigen-

lijk is. Nou ja, een programma begint met een koptitel en

eindigt met een eindtitel.

 

De gerant en de kok.

Om een eindproduct op tafel te zetten is het onvoldoende om de

kok alleen de borden op te laten scheppen. Hij moet zelf de basis-

producten zien, voelen en ruiken.

Inspiratie en creativiteit in het recept verwerken.

Het hele bereidingsproces aansturen en controleren. Gaar-

kook, grill en baktijden bepalen en uiteindelijk het gerecht
smaakvol en aantrekkelijk op de borden opdienen.

De televisiekok serveert alleen nog het gerecht op de borden.

Van het hele proces, dat er aan voorafgaat is hij uitgesloten.

 

 

Dat leidt tot heel veel ongelukkige regisseurs, die graag willen,

die ambitieus zijn, die een programma beter zouden kunnen maken,
maar daarin de bewegingsvrijheid hebben van de platgespoten patiënt
onder het spanlaken.

 

Er zijn ook heel veel regisseurs, die accepteren dat de regisseur

de voetveeg is van redacteuren en uitvoerend producenten en

daarmee meewerken aan de voortdurende corrosie van het vak.

 

Mijn opvatting is dat je met een visie en een degelijk voorbereid

camerascript (voorbeelden showblok, Get up early en

Krieg & Frieden) aan je crew, artiesten, protagonisten en andere

uitvoerenden duidelijk moet maken wat je wil en hoe.

Cameralieden geeft ik een shotlist en ik spreek de instellingen door.
Het proces van het zetten van een programma, doe ik op de vloer.

Ik check instellingen via monitoren en communiceer via de microfoon,
zodat iedereen zowel op de vloer als in de regie, alles mee hoort en
aanpassingen door scriptgirl en editor in de regie meteen worden
vastgelegd.

Die manier van leiding geven aan het proces, komt nauwelijks

nog voor. De regisseur zit in de regie en laat zich als leiding gevende
van het proces zelden zien op de studiovloer. Dat hoeft

niet perse slechter te zijn. In goede samenwerking met je opname-

leider kan je ook best heel effectief zijn. Maar persoonlijk heb ik sterk
behoefte aan het directe contact met de mensen op de studiovloer.

 

We zijn hier met geïnteresseerden onder elkaar. Misschien is het

U ook opgevallen, dat de creatieve reikwijdte van de uitvoerend

producenten, die vanuit de realiteit geredeneerd, de visuele smaak-
makers zijn van de vormgeving, zo bedroevend klein is.

Heel veel lijkt heel veel op elkaar. Ik heb zonder enige volledigheid

na te streven een aantal programma’s achter elkaar gezet, die

de vormgevingsidentiteit baseren op de beamer of het liquidscreen.
Soms met blauwe omgeving, soms met rood soms

met alle kleuren van de regenboog, maar altijd met screen.

 

                                                              Clip Liquids

 

Dit clipje is verre van volledig. Maar genoeg om ’s na te denken

of ’t ook nog anders kan.

 

Die gelijkenis in beeld, tref je ook aan bij de intonatie van presen-

tatoren. Sommigen zijn meer bezig met hun looks, dan met hun

dictie. ’t Is allemaal vormgeving. Dus dient er een vormgever op

te staan, die uitlegt dat televisietaal geen standwerkerstaal is.

De dynamiek in de stem slingert tussen hoog en laag en zonder

limiters zouden we het niveau niet bij kunnen zappen.

 

                                                              Clip Sportcomm.

 

 

Bij actualiteit is ’t niet veel anders. Maar genoeg over de dictie.

Laten we ’t is hebben over de aanpak van het nieuws.

 

NOS-Journaal van 6 uur lijkt erg op het journaal van 8 uur.

Om 6 uur wat korter, om 8 uur wat langer en om 10 uur

een combinatie van beiden. RTL4 doet ’t wat dat betreft een

stuk beter. Editie NL zo rond 6 uur richt zich op het binnen-

landse nieuws. Beetje verkoudheid. Beetje verzakking van

een pijler, beetje hoge snelheidslijn.

Dicht bij de Nederlandse samenleving staande items. Daarmee
onderscheidt dat journaal zich van het ‘grote’ nieuwsjournaal
van half acht. Andere setting, andere nieuwskeuze, andere
presentatie. Functioneel gebruik van graphics. Prima programma.

Nova, twee vandaag, Sportjournaal, zien er tamelijk hetzelfde uit.

Een tafel en een achtergrond met een liquidscreen.

Twee vandaag heeft een gesprek over ’t conflict vakbeweging/regering.

De Staatssecretaris als snuffelaar/verkenner wordt door

Lodwijk de Waal, weinig serieus genomen, mede omdat Zalm

al snel liet weten, dat de verkenner niet namens de regering

snuffelde, maar als solist. Oude beelden van het Museumplein

en gebabbel met de Waal. Niks van Zalm, niks van de snuffe-

laar van der Knaap, vrijblijvend gebabbel over de onwrikbare
standpunten die we al enige tijd kennen.

Hetzelfde onderwerp wordt in RTL-nieuws perfect behandelt.

Alle hoofdrolspelers komen aan het woord. Wester legt er een

analyse overheen en in een minuut of 5 is ’t bekeken.

Er zit geen vitaliteit in 2Vandaag. ’t Lijkt al gauw goed.

Dat zit ‘m in de onderwerpen, maar ook in de presentatie.

Karel van der Graaf gedegradeerd van ere- naar totodivisie,

straalt noch jeudig elan, noch de wijze oude anchorman uit.

Mag je in een kantoor bidden? Geloven mag niet in een kantoor

want het kantoor past niet in het agrarische bestemmingsplan.

De raad van state mag uitspraak doen. Klaar met Nederland!

Verder met een aangekochte reportage uit de Gazastrook.

Bij dat programma is nog veel werk aan de winkel.

                                                                              Clip Actualiteiten

Samen met Gijs is een keuze gemaakt uit een aantal

programma’s om hier te bespreken. Eén daarvan is het nieuwe

Avro-programma Ticket. De USP van Ticket is Theater.

Om te proeven hoe ’t smaakt, even een clipje:

                                                                              Clip: Ticket 1             

Ticket (AVRO)

Een programma over het Nederlandse Theaterleven, zou een

waardevolle asset kunnen zijn voor de publieke omroep.

Evenals een kritische Media-analyse en een literair programma.
Ticket vind ik geen waardevolle aanwinst voor de publieke omroep.

Harm Edens en Gert-Jan Dröge zijn teruggetrimd onder de knoet

van gezellig, leuk, snel, oppervlakkig en vooral niet krititsch.

Tooske spreekt iedereen toe op haar hurken en egaliseert met

lege lach elke aanzet tot een serieus commentaar of analyse.

Typisch een product van de commerciële televisie in een absurd
volkomen geschift decor.  Goed gekeken naar RTL-boulevard.

Maar niet begrepen hoe daar de ritssluiting werkt.

Typische redactieteksten die als onsmakelijke Fremdkörper
door de monden rollen van Edens en Dröge en gewoon niet bekken.

Als ze extemporeren dan krijgt ’t even iets van de kracht en de

tonque in cheek die we van beide kennen, maar dan weer snel

terug naar het script en de persluchtkraan weer open.

                                                                            Clip: Ticket 2

 

Een evenredige verdeling van de tekst lijkt belangrijker, dan

een goede rolverdeling.’t Is een aaneenschakeling van vlugge reclame-
spots op een aanhoudende Musakdreun. Als ’t een moment ergens
over dreigt te gaan zoals afgelopen week met de acteur Hans Kersting,
dan wordt ‘t binnen de kortste keren teruggebracht naar de USP van
vlot, niks aan de hand en vooral luchtig.

Als je niet weet naar welke zender je kijkt, dan associeer je het

programma eerder met één van die lege competities van een
commerciële zender. dan met de publiekrechtelijke Avro.

Na ’t zien van Ticket weet je nog niks en ben je bekaf.

Weer een beste poging om jezelf als publieke omroep op te heffen.

 

Theater van het sentiment

Een ander programma van de Publieke Omroep, waar ik wel

sympathie voor heb is Het Theater van het Sentiment.

Het is een poging om het gelijknamige uiterst aangename

radioprogramma met dezelfde titel om te zetten naar televisie.

 

Wat voor soort programma is ’t Theater van het Sentiment?

 

(Snelle uitleg van de 4C-Formule)

 

1.  Concept – Qua concept valt ’t in de categorie

                     Weet je nog wel oudje.

           Toppers van toen

           De muziek van...

           Daar bleef u voor thuis

           De jaren 60 – 70 - 80 etc.

                       

2. Content -  De inhoud is de bekende Nederlander.

                   Nieuws, fads en follies van vroeger.

 

3. Constructie –

                     De constructie is de studiosetting.

           Tafel met gasten. Instarts van fragmenten.

           en...de onvermijdelijke monitor/projectiewand.

           Op tafel plakboeken en bladen. Als rekwisieten

           een oude tv-ontvanger en wat filmhaspels.

           Verder een koffertje met LP’s

 

Deze analyse is gebaseerd op de uitzending waarin 4 oktober 1979
gereconstrueerd werd. In feite één van de betere afleve-

ringen die ik gezien heb. Dat heeft te maken met de gasten die

er wel zin in hadden. (‘k Heb ook een aflevering gezien met o.a.

Yoka Berretty...nou, die vond het he..le..maal niks.) Interviewer was
Frits Spits. Uitstekend vakman, met als minpuntje, dat z’n

enthousiasme zich uit in teksten die de realiteit wel eens overstijgen.

 

Gast 1:

        is Willem Duyn (alias Mouth)  Zanger en

        entertainer met een roerig verleden.

Gast 2:

         is Joke Bruys. Zangeres en comédienne.

Presentator:

          zoals gezegd: Frits Spits

 

Leader, inleidend gesprekje. Even kijken naar een optreden.

De toon van de presentator is joviaal, vrolijk. Z’n aanpak

straalt uit dat we een leuke gekke man als gast hebben.

Dit wordt veel gezelligheid. Die gezelligheid is schijn want

nadat het complot gesmeed is, verlangd de presentator

duidelijkheid. Drank, humeurigheid, huwelijk naar de

knoppen....de ellende wordt door Willem met gretigheid

opgelepeld. De presentator gaat empatisch en begripvol

met Willem mee door de ellende van het verleden.

 

                                                                        Clip: Sentim.1

 

Na een eerste rondje interview, zegt de presentator dat

de dag (4 oktober 1979) weer een beetje tot leven komt.

Druilerige dag. Mode is de ribbroek, nieuws is de (gere-

construeerde) vlucht per luchtballon uit de DDR, de

discussie over de gevaren van kernenergie en plutonium

als bouwsteen voor de atoombom en de daaraan verbonden

gevaren door terrorisme. Ik snap wel dat een redactie valt

voor zo’n bericht, vanwege het nog steeds actuele karakter

maar je krijgt geen moment het gevoel van enige samenhang.

De paus op tournee door Amerika..

(’t Is wel de Kro die uitzendt). Sportsponsoring loopt uit de hand.
Tros directeur Baay von damals, vreest dat door

verlies aan sponsorinkomsten, de grote sportevenementen

niet meer op televisie te zien zullen zijn. Nooit gedacht aan

de Mol. Aan het feit dat je met geld gewoon een paar uur

uitzending koopt als ware het een uit z’n krachten gegroeide

commercial. Zit de politiek te slapen?

Studenten steppen in wedstrijdverband door Nederland.(!?)
Kaaskeurconcours in Alkmaar.(!?)

                                                                        Clip: Sentiment 2

 

 

Hoog gehalte aan fads en follies, geen moment ’t gevoel, dat

ik de 4e oktober 1979 herbeleef.

Moeiteloos wordt de draad met Willem weer opgepakt en kijken

we naar het volgende clipje.

Gesprek, blokje kranten van die dag. De omroepgids, levert de
aanleiding voor het aanschuiven van Gast 2 Joke Bruys

Daarbij doet Willem Duyn zijn reputatie als ongeleid projectiel

alle eer aan.

Babbeltje, Mounties, blokje met het werk van Joke, blokje

hits van toen, blokje fads en follies en zo kabbelt het programma,
losgezongen van enig sentiment gezellig naar het einde.

                                                                        Clip: Sentiment3

 

Conclusie:

Zolang de gasten iets te vertellen hebben, is het amuserend. Dat geldt voor
elke talkshow, die zich richt op het leven en de geschiedenis van mensen.
Het handvat varieert, de route is gelijk.

Wintertijd, Krachtstroom van de Avro, de Wandeling, etc....

 

Aanbevelingen:

 

1. Tijdstip.   Half zes is geen tijd om terug te blikken.

                   Dat doe je ‘avonds laat. Glaasje erbij voor

                   ’t slapen gaan.

2. Content   Waar zit het sentiment?

                   De kijker ziet het voorgeprogrammeerde

                   sentiment van de makers en de gasten.

                   De kijker is geen betrokkene.

                   Met name de journaalfragmenten en de

                   krantenberichten gaan door de verwerking

                   ervan aan de kijker voorbij.

                   Sentiment is een zeer persoonlijke vorm van

                   heimwee, verlangen en zacht verdriet.

                   Op geen enkel moment ervaar ik als kijker die

                   emotie. De identificatie ontbreekt.

                   In elke dag die door de makers wordt

                   uitgekozen voor reconstructie schuilt de

                   emotie van:

                   Opsporing verzocht

                    dit is uw leven. (Dit was de dag in uw leven.)

                 Die emotie is niet invoelbaar. Nieuws krijgt extra

                 lading wanneer er een gezicht en een stem bij

          hoort. Het zijn niet de berichten die het sentiment

          aanboren, maar de mensen in die berichten.

 

3. Constructie:

De set is een beetje Wintertijd een beetje huis-

kamertijd. Heeft geen hoge identiteitswaarde.

Geen allure. Geen sentiment. Sfeerloos plat

uitgelicht.

Obligate cameravoering.

Het Theater van het Sentiment zou ik in een

grote studio zetten. Met mensen, waarvan er een

paar iets bijzonders te vertellen hebben over die

specifieke dag. Met mooie, in een speciale

fotografie gemaakte reportages, over en met

de protagonisten van die dag. De studio ademt

die dag, is die dag. Prominente gasten naast

de onbekende met de tragiek van een 

mensenleven.

Als journaalfragmenten en krantenberichten, niet

meer betekenis hebben dan het niveau van

curiosa, dan worden ze niet gebruikt.

 

Buitenhof

Het belangrijkste politieke discussieprogramma van de

publieke omroep is Buitenhof. De setting daarvan bestaat

uit een tafel waaraan de gesprekken plaatsvinden.

4 rijtjes stoelen voor publiek aan de zijkant. Daarboven als

bij een verkiezingsbijeenkomst een banier met de tekst

Buitenhof. Tenslotte een desk voor de columnist. De leader is een
wekelijks wisselende serie sfeershots op de stoep van

de studio, die weliswaar in deze clip ontbreken, maar u

kent die leader ongetwijfeld. Daarna komt de inleiding van

de presentator.

                                                                            Clip: Buitenhof1

                                                                                    inleiding

 

Voordat ’t programma echt begint zijn we al 2 minuten bezig

met inleiden. Eerlijk gezegd, vindt ik de leader nergens op slaan.

We gaan  het hebben over thema’s uit de politieke actualiteit en

wat daar de dagkoers van het KNMI op de stoep van de studio

mee van doen heeft, ontgaat mij volledig. Dan volgt de inleiding.

Die duurt bijna anderhalve minuut. De gasten worden, begeleidt

door veelal schalkse teksten voorgesteld, zitten er opgeprikt bij en

weten zich nauwelijks een houding te geven. De columnist in dit

geval Plasterk, blikt nog even in de krant en reageert met een

relativerend lachje. ’t Oogt klungelig en oubollig.

De continuïteit van het programma, kent ook zo z’n problemen.

Veelal wordt de wisseling van de gasten aan tafel opgelost

met een inzoom op de presentator, gevolgd door een uitzoom

nadat de stoelendans heeft plaatsgehad. Dat lukt niet altijd even

goed. Dus gebeurd ’t nogal eens, dan aan de rand van het beeld je

nog net even iemand op ziet staan.

 

                                                                            Clip: Buitenhof2

                                                                                    de changem.

 

 

De beeldvoering van Buitenhof is ook zorgelijk. Een gesprekje

tussen drie mensen moet toch zonder problemen in beeld te

brengen zijn. Toch zie ik daar een volgorde van shots, waarbij

iemand met zichzelf opties een gesprek voert. In het ene shot

kijkt iemand van links naar rechts, om in het volgende precies

de andere kant uit te kijken.

                                                                           Clip: Buitenh.3

                                                                                   Beeldregie

 

Nou ja, de beelden spreken voor zich.

De beeldvoering bij de columnist is een vast ritueel.

De camera begint in een longshot en verdicht tijdens

het uitspreken van de tekst tot een medium. Toevallig dwingt

Plasterk de regisseur tot een intercutting omdat hij het portret

wil laten zien van de Nobelprijswinnares in de krant, maar

normaal gebeurt dat nooit.

 

                                                                            Clip: Buitenh.4

                                                                                    Column

Ik begrijp de regisseur wel. Hij durft niet weg te snijden omdat

de columnist (ook al vanwege de prompte die aan de camera

hangt) z’n blik strak op de camera houdt. De columnist dwingt

als het ware om op die camera te blijven. Dus wordt de oplossing

longshot aan het begin, medium aan het eind. Je ondersteunt

als het ware de ontwikkeling van de column. Dat kan ook best

wel eens een keer. Maar bij Buitenhof is ’t een ritueel. Solo voor

camera 1 en in de regie koffiepauze.

Maar de dramaturgie van de column kan ook heel anders worden

verbeeld. Afhankelijk van het thema, kan je graphics of ander

visueel materiaal gebruiken om de column inhoudelijk te ondersteunen.

 

Kan het ook anders?...laten we ’s kijken naar de plattegrond

van de studio.

                                                                            Plattegrond 1

 

De situatie zoals hij nu is. (Uitleg Publiek aan lange kant etc.)

Inbouw camera in de tafel. Altijd goed shot van de presentator.

Hoef je niet meer in en uit te zoemen.

 

Alternatieve opstelling 1 met de mogelijkheden daarvan

                                                                            Plattegrond 2

 

 

Camera achter publiek. Neemt het platte kleinkarierte weg.

De plek van de columnist geeft diepte aan de beelden in plaats

van ’t afzwaaiertje van publiek en ’t vastplakken tegen de

muur.

                                                                            Plattegrond 3.

 

Extra publiek erbij. Columnist op de voorgrond.

 

 

Slechte regie

 

Nou moet u niet denken, dat zo'n vlooientheaterregie zich

alleen afspeelt in Buitenhof. Als je een rondje zapt kom je

’t overal tegen.

Bij het verzamelen van programma’s met een liquid screen

liep ik hier tegen op:

Clip: Slechte

        regie

               

 

U ziet ’t het komt overal voor. Mij dunkt, dat de kwaliteit van

de opleiding, wel voor verbetering vatbaar is.

 

                                               Clip: Christopher Walken