1. Inleiding.


Dit is een lijst, waarop staat wie hier vanmiddag aanwezig zijn. Een gevarieerd
gezelschap met een hoog gehalte aan beleidsmakers en vergadertijgers, maar
programmamakers zie ik er niet bij staan, tenzij ze zich hebben verstopt achter een naam
die ik niet ken.
Eerlijk gezegd, komt mij dat goed uit zeker nu blijkt dat er met betrekking tot finan-
ciering, werkgelegenheid en kwaliteit van de omroep, grote bezorgdheid en onrust is
ontstaan bij die programmamakers.
’t Productieproces is ontdaan van armpjes en beentjes. ’t Kan altijd nog wel goedkoper.
Een regisseur wordt ’s morgens opgebeld of hij die middag in 4 uur, 6 muziekstukken
kan opnemen. Grote orkestbezetting met solisten. Hij kent het repertoire niet, hij
kent de orkestopstelling niet, weet niets van een lichtplan, laat staan dat hij een
camerascript zou kunnen maken.
Maar goed hij mag ’s avonds een rekening sturen van 500 Euro en het dedain voor
het vak en het publiek gaat gewoon door.

Ik heb ’t verzoek, om hier een half uur mijn gedachten over het n.a.p van de
Nederlandse televisie op u los te laten geaccepteerd, niet omdat ik dol ben om in de
schijnwerper te staan maar zoals zo vaak. iemand moet ’t doen. Iemand moet
jullie in die de Bouvrie-etalages waarin jullie wonen en werken aan het denken zetten.
Nadenken over programma, niet over marketing.
Nadenken over presentatoren en presentatrices die op de plek waar normaal gesproken
hersens worden aangetroffen, lijken te zijn ingespoten met een prop helium.
Nadenken over programmaformules die verpakt in elkaars decors elkaars clone zijn.
Nadenken over wat u daar aan bijdraagt en waarom u dat zou moeten verbeteren.

                                                                                             Muziek: Im Paradisum
                                                                                                            Fauré/

2. Het bestel.
(de eeneiige tweeling)


Ik houd van het beeld. Of ’t nou gaat om de handen van Grünewald.

of om de decadentie van Max Beckmann.

Beelden kunnen inspireren, zetten aan tot nadenken kunnen je vervullen met een rijke
schakering aan emoties.

Ik ga u voorstellen aan het beeld waar ik en vele anderen het al heel lang mee doen...
Een relatie waar ik veel van houd, maar die mij ook vaak irriteert.


                                                                                                   (volgspot + muziek)
                                                                                                   Creme Egg - Banco de Gaia                                                                                                    
(na vocalbreak)

                                  Opkomst tweeling. Na provocerende loop over                                     de'catwalk' gaan ze links en rechts naast me staan. Volgt dialoog.
                                  De ene is de identificatie van de publieke omroep, de andere
                                  van de commerciële. Ik stuur ze het publiek in om hun
                                  kunstjes te tonen. De jeugdigen worden gestreeld, gekust
                                  en verleidt. Ik richt mij tot de wat oudere heren.                                                                                          Ik spreek ze aan en zeg:

Een paar van u vragen zich misschien af waarom zij door de dames worden overgesla-
gen U daar bijvoorbeeld meneer: Stokvis, en u meneer Jansma en u meneer van Kooten....
Ja, jammer, U heeft pech. U behoort niet tot de doelgroep. U bent te oud!.


OK dames, genoeg....!
                                                                                                    (Dames verdwijnen.)

Eigen werk.


Televisie kent tot nu toe 3 fases.

De eerste periode wordt gedomineerd door het gezicht. De omroepsters waren de sterren.
De weerman was een beroemdheid. De gast bij Willem Duys, de kwiskandidaat bij Mies
Bouwman..
De tweede fase wordt gedomineerd door de regisseur. Hij is de held en in zekere zin
ook de ster.
...en de derde fase is die van de marketing.
Programma als lokdoos voor adverteerders en marktaandelen.
Om u een indruk te geven van mijn eigen positie, zeker met betrekking tot de opvat-
tingen die ik over het vak en over de invulling daarvan heb, laat ik een paar fragmenten
zien, van televisie die ik bedacht, geschreven en gemaakt heb.
Dit blokje omvat fragmenten die de exclusieve creatieve mogelijkheden van het elektronische
medium laten aansluiten op de inhoud.Waarbij de inhoud altijd gaat over de emoties
waarmee een mens het in dit leven moet doen.
't Komt dus aan op de manier waarop die emoties worden vormgegeven.
Dat omvat tekst, performance, muziek, beweging, decor en beeldtaal.
Dit blokje begint bij 1968 en loopt tot zo midden 80er jaren.


CLIP 1
1. Moef GaGa
2. Dit is Ton van Duinhoven
3. Dusty Springfield
4. Männer wir Kommen
5. Wat heeft een man lie
f

Publiek/Commerciëel


Ik vind dat er veel is aan te merken op de Commerciële Omroep. Ik geef 3 willekeurige
voorbeelden Gordon, Carlo Boshard en Ab Konijn.

Ik zou ook kunnen zeggen, wansmaak, weerzinwekkende spelletjes en tenenkrommen-
de praatprogramma's.

Daartegenover staan kleine voltreffers zoals het naar Amerikaans voorbeeld
gemodelleerde RTL-boulevard.
Het is in een netje geblazen lucht maar het hoge tong in cheek gehalte van de presentatie
relativeert de onzin tot prettig verteerbare kost.
Er is een prikkelend praatprogramma's over voetbal, 2 gepassioneerde liefhebbers zonder
gebrek aan mening bewerken elkaar met kennisdie zijn gelijk lijkt te ontlenen aan wie de
grootste heeft.
Helaas zie je daar, dat de toetssteen van het argument wordt overschaduwt door echte of
gespeelde irritatie van de protagonisten en dat de grens van het venijn en onaangenaam
bekvechten gevaarlijk dicht is genadert.
Je ziet zo’n proces voortschrijden en ik denk dan wel ‘s: ‘wie heeft ’t daarover met de hoofd-
rolspelers. Wie wijst ze op de dramaturgie van hun programma, op de juiste dosering van hun
rolverdeling. Ooit deed dat de regisseur. Maar sinds die rol gemarginaliseerd is, ligt die taak
bij,... ja bij wie....de redacteur, de uitvoerend producent....? ....die doen naast dit programma
nog 6 andere producties....en daar zit één van de kernen van de vervlakking.
Als ’t eenmaal loopt, loopt ’t wel. Het cliché wordt niet bewaakt, niet gerevitaliseerd en
het afbraakproces is begonnen. De sleet wordt zichtbaar, de kwaliteit holt achteruit.
Niet 5 programma’s op een dag, nee 6 kan ook nog wel. Repeteren? Waarom? Weer een halve
dag gespaard.
          
                      These 1: De wet van J&J:                   (Projectie stelling op het scherm)    
             Kwaliteitsnormen zijn ondergeschikt aan
                        kwantiteitsnormen.
               Produceer in de kortst mogelijke tijd
         zoveel mogelijk output, met zo weinig mogelijk
          mensen, tegen een zo laag mogelijke beloning.

Marktwerking heet dat, het toverwoord van de moderne samenleving. Nou de zegeningen die
de politiek ons met betrekking tot marktwerking heeft gebracht krijgen we dagelijks breed
uitgemeten. (veiligheid, gezondheidszorg, openbaar vervoer, energie voorziening)

Marktwerking levert in Nederland geen mooie televisie op. Geen comedies als Seinfeld of
Frazier of Becker. geen series als New York Police, The District, ER. Law & Order,
Crime Scene Investigation, The Practice, the Soprano's, Sex and the City of 6 feet under..

Kwalitatief hoogstaande producties, waarbij godzijdank kwaliteit, commercieel succes niet
in de weg zit.
Daar wordt in Nederland kennelijk toch heel anders over gedacht. Althans ik kan zo gauw
geen programma bedenken, waarbij commercieel succes en hoge programmakwaliteit
samengaan.
De Nederlandse televisie profileert zich met de na-aap. Na-aap krimi’s na-aap talkshows
na-aap sex and the city,

De commerciële omroep zoekt adverteerders.Programma is product en geen doel op zich.
Dat ze desondanks programmamodellen ontwikkelen die dan weer door de
publiekrechtelijken worden nageaapt, vind ik werkelijk deerniswekkend.
Ik denk aan de Roderick Velo variant van Barend & van Dorp, aan ’t mislukte “Nederland
komt thuis van de KRO, de bijna 1 op 1 overname van Voetbal Insite door Studio Sport
en als ik wat beter op zou letten, of vaker zou kijken vind ik vast nog wel meer voorbeelden.

Er valt de commerciëlen met betrekking tot oppervlakkigheid, het bespelen van de meest
primitieve emoties, de platvloersheid en smakeloosheid, niet veel te verwijten, Zolang
het geld oplevert is de aandeelhouder tevreden. Dat ze daarbij bijna allemaal in het markt-
segment van dezelfde 20 a 30 procent roeren met programmaconcepties, die niet alleen sterk
op elkaar lijken, maar ook nog eens dezelfde emoties, bij het publiek aantappen, zoals
eenzaamheid, verlatingsangst, schuldgevoel, faalangst, liefde, verdriet en het nieuwe geluk
uit Botokspuit en plastisch fileermes, kan ik minder snappen.

60 a 70 procent van de Nederlandse bevolking is kennelijk niet interessant voor de
adverteerder en dus wordt die populatie als marketingproduct genegeerd.

Als je jonger bent dan 20 of ouder dan 49, dan is je bestaan voor commerciële televisie-
producenten non existent...en het frappante is, dat de publiekrechtelijke zich daarvan niet
wezenlijk onderscheiden. Mij kwam ter ore, dat de KRO het wat oubollige maar toch
zeer succesvolle "Toen was geluk heel gewoon" zouden schrappen omdat men een jonger
publiek wenst te bereiken......

..en daar begrijp ik nou werkelijk helemaal niets van. De groep vanaf 50 heeft tijd, geld en
is over 't algemeen nog redelijk vitaal. Zij zijn de mantelzorgers bij uitstek voor de
kinderopvang. Laten we zeggen voor de marketingjongens, de McDonalds, Efteling en
Pampers-doelgroep.

Zij trekken er veel op uit, maar 't reismagazine, dat zich op die leeftijd richt is er bij mijn weten
niet. Culturele reizen, culinaire reizen, kuuroordreizen ontdekkingsreizen, avontuurlijke reizen
en voor mijn part plastisch chirurgische wang, buik en bil-optrekreizen...het is er niet.
De jongens en meisjes die je mee de wereld over willen slepen, zijn altijd ergens in de 20.
Hebben meestal het idioom van een 12 jarige en de uitstraling van een fitnesscover.
Daar ligt een geweldig terrein braak, zeker voor de geloofwaardigheid van het publieke
bestel maar ook marketingwise kan ik mij een scala aan programma's voorstellen die voor
die specifieke groep buitengewoon aantrekkelijk zijn. Marketing wordt wakker!


De publiekrechtelijken


Voor de vaak op de laagste gemene deler geconcipieerde programmareceptuur van de
commerciële omroep geldt als alibi de verplichting tegenover de aandeelhouders om geld
te verdienen. De verplichting die de publiekrechtelijken met elkaar zijn aangegaan om
marktaandelen te genereren, lijkt me eerder te leiden tot meer van hetzelfde en dus tot
verschraling, dan tot nieuwe creatieve programmaconcepten.

                                These 2: HET LOON VAN DE ANGST
                             PUBLIEKRECHTELIJKE OMROEPEN ZIJN
                                            IN DE EERSTE PLAATS
                           CREATIEVE PRODUCTIEMAATSCHAPPIJEN
                      (Al dan niet gefundeerd op een overtuiging of denkrichting)
                                 EN GEEN INKOOPORGANISATIES.


Programma’s inkopen bij een commerciële productiemaatschappij is in de eerste plaats
comfortabel. Er liggen waaiers met concepten voor je neus. Je kan kiezen, je bepaalt de
prijs je bepaalt het te behalen marktaandeel. Daarna welgemoed naar de Jonge Haan
en op tijd thuis voor man bijt hond.
Maar waar zit die zweetlucht. De inspiratie voor de club mensen waar je van houdt en
waarmee je creatieve ontdekkingsreizen maakt door een aansprekend en gevarieerd
programma-landschap. Waarmee je dat doet, waarvoor je op die post zit, namelijk goeie
programma’s bedenken en produceren...en dat wat je hebt, verbeteren.
Revitaliseren en sterk houden.

 

                                                           These 3:

               GEMAKZUCHT IS HET FEROMOON VOOR INCOMPETENTIE.

Ik zie veel incompetentie. Voor een groot deel is dat te wijten aan het verdwijnen van de
regisseur met gezag op de vloer, met inzicht in de dramaturgie van het programma, met
het talent om het daarbij aansluitende design te ontwikkelen en die dat complex van factoren
weet aan te sturen en om te zetten in een passende beeldtaal.
Het is armoedig en klungelig als bijvoorbeeld in het programma Buitenhof, de stoelendans
van wisselende gasten alleen maar schijnt te kunnen worden opgelost, door een inzoom op
de presentator, gevolgd door een uitzoom als de verversing is aangeschoven.
Het is armoedig en klungelig als het Journaal en Netwerk en later ook nog eens Nova
schakelen naar hun respectievelijke verslaggevers voor de poort van het Navo
hoofdkwartier in Brussel om met andere woorden 3 keer hetzelfde te zeggen,
Namelijk; de Hoep sjeffer is benoemd tot secretaris generaal. Er wordt niemand ge-
interviewd. Het is een mededeling, die de anchorman of -woman zelf ook kan doen.
Veel schakelingen naar een ver buitenland missen vaak elke relevantie en blijken vaker
de illusie van nieuws te zijn dan echt nieuws.
Als jet het 6 uur journaal gezien hebt, dan ken je ook de inhoud van het 8 uur en het
10 uur journaal. Om 6 uur wat gecomprimeerd, om 8 uur wat uitgebreider en om
10 uur iets doorregen.
Het nieuwe is het wisselende gezicht van de presentatie.
Sacha de Boer vind ik wel leuk. Die heeft namelijk altijd een pennetje in haar hand.
Ze streept nooit iets door, ze vinkt ook niks af. Het zit daar maar in dat handje.
Als dat potloodje nou eens flink zou schrappen in de opeenvolgende bulletins
en de redactie, het nieuws dat elke seconde binnenstroomt, wat vaker zou verversen, dan
zou dat de informatie aan de kijker ten goede komen en ze tevens verlossen van een
permanent deja vu.
Nova is ook zo'n programma vol misverstanden.
De vorm is onaantrekkelijk. 't Ziet eruit als een vergeten hoofdkwartier van de KGB in de
Goelagarchipel. Jammer is ook, dat de onderwerpen nogal eens overlappen met 2 Vandaag
en Netwerk.
De formule zit zo vast als een huis.
De presentatie leest een inleiding van prompter, vervolgens wordt een expert in de studio aan-
getapt, dan volgt een reportage waarna het item wordt afgeblust met nog een rondje aan
tafel.
Pauw heeft wel de kwaliteiten maar nog niet de uitstraling van een gezaghebbend journalist.
Hij bewerkt z'n gesprekspartners bijna fysiek met een grappig soort nekgymnastiek
en kan het niet laten om met de glimlach van ijdeltuitjesoponthoud de aandacht te
verplaatsen van het onderwerp naar zichzelf.
En ja, Clairy Polak,die zie je gewoon ongelukkig zijn.
Verder is het een groot misverstand dat dialogen tussen scherm en studio dienen
te worden gefotografeerd met de rug naarde camera. Dat programma moet gewoon op
de schop. Bedenk iets, waardoor het zich kan ontwikkelen tot beste verdieping van de
dagelijkse actualiteit. Spraakmakend, onontkoombaar.


De presentatie van studiosport wordt wat de heren betreft, gedomineerd door standwerkers.
Er zijn verslaggevers die tot gek wordens toe informatie blijven recyclen uit hun database.
Vooral bij schaatsen en wielrennen wordt je doodgegooid met lege taal en de herhalingen
daarvan.
Praat men daar wel eens over?
Of luidt het adagium we vinden elkaar geweldig.

Reportages in actualiteitenprogramma' s worden allemaal geproduceerd volgens dezelfde
receptuur. De te interviewen man of vrouw loopt naar boekenkast of archiefkast om daar
iets te pakken zonder betekenis. Varianten daarop zijn een loopje over straat, 't binnengaan
van instituut, huis of bedrijf, een aandachtige blik op het computerscherm of bladeren in een
map. Hoe dan ook. ’t is altijd hetzelfde.
Wordt daar wel eens over nagedacht?
Wordt daar wel eens over gesproken.
Je brengt meningen, commentaren, nieuws, Maakt dan ook van je beeldtaal, nieuwstaal en
niet zo'n betekenisloos patchwork van stoplappen.


Was ist ein Bild?


In 1995 gaf het Wilhelm Fink Verlag in Duitsland een boek uit onder de titel: ‘Was ist ein Bild’.
Het boek diende als leidraad voor een documentaire die ik zou gaan maken voor Arte, het kunst en cultuurkanaal van Frankrijk en Duitsland.
Wat is een beeld, dat is een interessante filosofische vraag. Als je die vraag hebt gesteld (en in dit boek, kaatsen 17 kunsthistorici en filosofen deze vraag als een pingpongballetje door hun hersenpan)
dan lijdt dat niet tot een eenduidige definitie. Maar wel tot zo’n dikke 400 pagina’s fascinerende analyses en visies. De vraag wat is een beeld, is voor ons programmamakers, niet los te koppelen van de
vraag "Wat doet een beeld?’
In de San Ignazio-kerk in Rome heeft de Jezuïet Andrea Pozzo een plafondschildering
gemaakt die verbluft en bedriegt.
Slechts vanaf één punt, een witte stip in het centrum van het middenschip is het zicht op dit meesterwerk zodanig, dat alles past en op z’n plaats zit.
Zodra je die plek verlaat, Lijkt alles in te storten, Verdwijnen zuilen, vliegen engelen rond en opent zich
een blik op de hemel.

                            

Ja, het beeld bedriegt, het beeld verbluft, het beeld is sluitpost. De schoonheid of impact van het beeld
wordt onderkend en benut door, hoe ironisch het ook klinkt; de marketing.
Mooie fotografie, mooi licht, beelden die in zich een verhaal vertellen, vind je in reclamespots.
Die waarde zou ook weer moeten worden omarmd door de televisie, zodat de zeggingskracht
van het beeld de aandacht krijgt die het verdient.
De filmindustrie heeft zich meester gemaakt van het elektronische trompe-l’oeil en de televisie heeft zich
vooral door gebrek aan geld en ideeën, of 't niet toelaten van ideeën afgescheept met de fopspeen van
zwaaiende kranen en rennende handcamera's.

Nou ja, slijpt uw messen, hier komt een clip van mijn engagement met show en entertainment.

 

CLIP 2

(De showperiode)
Leaders:

Loveletters
Wedden Dat
100.000 show
Golden Ei
Showmasters
Doet ‘ie ‘t
So what.
Gala of the Year - Lee Towers
Gala van de Eeuw - 100 jaar Carré


't Is waar, veel van wat u zag is gemaakt voor commerciele zenders. Mea culpa!
Maar ik deed 't zoals ik het leuk vond om te doen. Tegen de tijd dat geld verdienen
belangrijker werd dan het programma, heb ik van het genre en milieu, met pijn in
het hart, afscheid genomen. Ik houd van shows ik houd ervan om de ballon op te
blazen tot het formaat van de Zeppelin. Om het sprookje van muziek, stem en
beweging te verpakken in de illusie van geluk en schoonheid.
Maar het werkklimaat veranderde. De structuren veranderden. IJdelheid zocht
tongen ter bevestiging van het ego. Mijn tong is daar niet geschikt voor.


De programma's.

't Is waar, ik concentreer mij in mijn filippica voornamelijk op de publieke omroep,
omdat daar de toekomst van programmatelevisie zou moeten liggen.
Wat er nu ligt is chaos.
Vroeger was alles duidelijk. De KRO had pater Leopold Verhagen,
de NCRV had zeskamp, de Vara de Ombudsman, de Avro had Willem Duys,
de Tros had op losse groeven en de Vpro had Hoepla.
Maar nu is niets meer wat het was.
De Tros is net zo iets als RTL4, misschien zelfs wel beter, De Vara heeft een duidelijke eigen
programmering. Die is wel toe aan een flinke opknapbeurt, (alles blijft wel heel erg lang bij hetzelfde)
maar met de Vpro is de Vara een zender met een eigen smoel.
De Kro lijkt het spoor totaal bijster. De successerie Toen was geluk heel gewoon, wordt gestopt omdat
men een jeugdiger publiek zou willen bereiken. Hoezo dat?
Dan is er nog de zelfdestructie met het van de BBC gekochte en van de Vara overgenomen programma
Ook dat nog.
De tot mislukken gedoemde gedachte dat Fons van de Poel een warme aimabele gastheer zou kunnen zijn.
Nu loopt er weer zo'n absurd concept waarbij een gast van decorkeuken naar decorzitkamer wordt
gesleept om daarna de slaapkamer en ....nou ja daar wordt vorm de domme kracht van je onderwerp.
De Avro heeft zichzelf gepositioneerd in de rol van de NPS. Vanuit hele interessante invalshoeken
maken ze programma's over kunst en cultuur. En de NPS maakt weer hele aardige amusementsprogramma's,
zoals bijvoorbeeld Dinsdag Prinsjesdag.
De NPS is ook een verzaker van haar opdracht. Met een grote zak geld subsidieert men de
Nederlandse Operastichting, het Holland Festival, het North Seas Jazz Festival en het
Gouden Kalf Filmfestival. Als tegensprestatie mogen een paar regisseurs meestal met de pet in de hand.
met een paar camera's, een voorstelling affotograferen.
Nooit wordt er een eigen Operaproductie geproduceerd en voor televisie omgezet in een studio.
Met balletten gaat 't niet anders. Met Kylian en van Maanen heb je choreografen van wereldfaam
onder handbereik.
Verder dan een reportage uit het theater komt het nooit.
Zichtlijnen van het publiek moeten worden gewaarborgd.
Camera's worden gedevalueerd tot immobiele blokken metaal en electronica.
Close beelden kunnen uitsluitend worden gemaakt op lange lenzen.
Daardoor wordt het beeld tot verstikkingstoe in elkaar geperst.
Totalen worden door de gedwongen theatrale platte mis-en-scène zo verschrikkelijk groot,
dat de emontionele kracht van het beeld eronder lijdt.
Ogen staan op 2 beeldlijnen en hebben dan ook niet veel meer te melden.
Kortom het theater is de laatste plaats om dat soort producties op te nemen.
Makkelijk is het wel.
Jongere choreografen zoals bijvoorbeeld Paul Lightfoot worden niet geprikkeld
om een echt televisieballet te maken.
Waarom wordt er geen eigen portefeuille aan echt televisieballet opgebouwd.
Het is mijns inziens een verzaking van je opdracht om met een zak geld langs
festivals te reizen en films in te kopen, zonder daar een eigen productieportefeuille
naast te kunnen leggen.

3e Clip

Lulu
Jubilee
Summernight Dreams
Get up Early
Krieg & Frieden.

De clip die u nu te zien krijgt bestaat uit Lulu van Wedekind in een gedanst beeldverhaal.
Jubilee een open-air Concert ter gelegenheid van nogal wat herdenkingen en festiviteiten.
De basis is een muziekstuk geschreven door de twee zonen van Stockhausen.
Summernightdreams. Een ballet naar Shakespear van Heinz Spoerli, gedanst door het
Ballet der Deutschen Oper am Rhein. Muziek: Philip Glass en Mendelssohn Bartoldy
Get up early, een gedanst verhaal naar een scenario van Jochen Ulrich en mijzelf....
...en een fragment uit Krieg und Frieden. Krieg und Frieden gaat over de Vrede man Münster.
De beeindiging van de 30 jarige en voor Nederland de tachtigjarige oorlog.
De herdenking daarvan vond plaats in 1998. Drie jaar eerder vroeg de WDR mij
of ik iets kon bedenken dat recht zou doen aan die herdenking zonder te vervallen
in schilderijtjes met quasi schietende kanonnen en dat soort cliche's.
Ik heb een scenario geschreven waarbij ik er van uitging, dat in 1648 televisie al bestond.

Als televisie bestond, dan waren er ook correspondenten en lag het idee om het
project als een actueel CNN report te concipieren voor het oprapen. Het programma
is in die zin ook een nieuwe manier van geschiedschrijving. Ik moest daar onlangs
aan denken, toen de publicist Paul Scheffer het weinig vitale karakter van
onze samenleving o.a. weet aan het schamele peil van geschiedenisonderricht.
Nou ik zou zeggen kijk 's hier naar.


Na clips.

Het zijn niet de programma’s als zelfstandig kwaliteitsbegrip, het zijn de programma’s als
koopwaar. Het is niet inspirerend, informerend bestaansverrijkend programma-maken, het is
koopmanschap. Nederlandse handelsgeest.
J&J als instinctieve uitventers van primitieve emoties.
Endemol is de nieuwe VOC die over de wereld is uitgewaaierd. Dit keer niet met smaakver-
hogende specerijen, maar met makkelijk weghappende televisie-snacks.
Ik weet ’t want ik heb ze zelf staan bakken. Wedden dat, doet ‘ie ‘t, 100.000 show,
Soundmix-show, sterrenplaybackshow en nog een handje vol van hetzelfde.

Daar is niks op tegen, zolang we niet doen alsof dat iets te maken heeft met programma-
maken, dat zich op iets anders oriënteert dan op de adverteerder.
Dat soort programma’s hebben van de geniale slijters daarvan, miljardairs gemaakt en dat
lijkt mij wel voldoende beloning.
Om de heren daarvoor ook nog gouden beeldjes in hun reet te proppen, lijkt
mij onnodig en demotiverend voor gedreven programma-makers die met televisie ook nog
iets anders willen dan alleen maar geld verdienen.

Ik hoop dat ik hiermee een bijddrage heb geleverd aan een gepassioneerder houding tegenover
ons vak en het prachtige medium.
Dat het zover gekomen is, ligt aan U programmadirecteuren, netmanagers en beleidsmakers.
Programmamakers moeten worden aangetrokken om hun talent, niet om hun sociale
aaibaarheid. De publieke omroep moet durf tonen met gewaagde concepten en
zich niet laten meeslepen in de slipstream van de commercielen.

U hebt 't er bij laten zitten. Kom tot inkeer!
Neem uzelf en uw programma's op de scho!.
Voor uw prestaties tot nu toe, verdient u straf!

Meiden laat de zwepen knallen en geef ze maar 's flink voor de broek. (Tweeling komt op in Alan Jones  SM-outfit)

Ik ga, dan ben ik nog op tijd thuis voor Man bijt hond.                         Start slotmuziek.