Publieke Omroep

De journalistiek, de politiek en Dries Roelvink die als vox populi  

op NCRV_KRO radio, elke dag de grootste gemene deler bij elkaar  

Googled, hebben zich geuit over de zoveelste knechting door Den  

Haag van de Publieke Omroep.

Niemand heb ik noch gehoord, noch gelezen over de generaals die 

de veldslagen tegen de P.O. aanvoeren. 

Mij is opgevallen, dat daarbij christenen die voor hun doen en  

laten inspiratie vinden in liefde en barmhartigheid een opvallende  

boze rol spelen. 

Wie de geschiedenis een beetje kent, weet dat over de ware  

diehard christelijke omroepen als NCRV en EO, door de andere  

omroepen, een beetje lacherig werd gedaan. Een beetje bloot, ging  

al te ver. Programma’s werden op taalgebruik en  

scheppingsverhaal, gereëdit. Buitenechtelijke relaties leidden  

onverbiddelijk tot ontslag.  

Uitgerekend de leider van de EO, Henk Hagoort werd in 2008  

bestuursvoorzitter van de NPO.

Hij werd de generaal die de  autonomie van de omroepen moest 

verdedigen tegen de alsmaar toenemende druk van politieke 

kopstukken die meenden dat onafhankelijk programma-maken 

prima is, zolang het de zegeningen van de partij bejubelt en geen 

kritische noten kraakt. 

In plaats van op te komen voor de autonomie en de  

onafhankelijkheid van de omroepen leverden zij, onder zijn leiding  

hun autonomie in, werden er vele tientallen miljoenen bezuinigd  

op het programmabudget en werden zij qua belang teruggesnoeid  

tot productiehuizen. Er kwamen netmanagers die beter wisten wat  

goed was voor de kijker dan de omroepprogrammadirecteuren van  

voorheen. Met de pet in de hand en de fopspeen van de  

afnamegarantie mochten omroepen voortaan pitchen om een  

programma in het zendschema te krijgen. 

De enige die zich daartegen verzette, was nota bene de  

betrekkelijke nieuwkomer in omroepland, Jan Slagter. Hij voerde  

een moedige strijd, maar stond daarin wel alleen. 

Andere politieke roergangers brachten ideeën in, die altijd weer  

ten koste gingen van de Publieke Omroep.

Er was Medy van der Laan, een charmante jonge vrouw die ik  

ontmoette toen ik een Lifetime Achievement Award in ontvangst  

mocht nemen. Zij kwam met het D66 plan om de omroepen alleen  

nog opiniërende programma’s te laten produceren.  

Wat een visie! 

Ging niet door.

De hoed van de Partij van de Arbeid, vond het voldoende om als  

Cultuur en Omroepminister overal bij aanwezig te zijn en zich als  

zodanig te laten fêteren.  

Niks aan de hand.

De VVD stuurde Sander Dekker in de ring. Het rekenwonder die 

als Staatssecretaris van Onderwijs ons op televisie voorrekende  

dat de uitkomst van 8 x 17, 134 is. 

Zijn politieke credo luidde: de omroepverenigingen krijgen een  

uitgeknepen citroen om programma’s mee te maken en de kleine  

christelijke omroepen krijgen helemaal niks.  

Ging ook niet door.

Nu is de christen Arie Slob aan zet.  

Er is geen visie. Geen groots plan. 

Er is tactiek. 

Knijp de omroepen uit, dan verschralen ze vanzelf tot een  

onbeduidende entiteit.  

Arie Slob en God weten, waarom! 

De omroepen hebben zich naar de slachtbank laten leiden en 

Arie heeft de messen geslepen.

Wat mij bevreemd is de stilte uit omroepland. 

Verdedig je plaats. Programma’s bewijzen dat je kwaliteit kan  

produceren, die niet alleen een bepaald publiek maar ook nog  

eens een groot publiek weet te bereiken.

        De grootste politieke partij qua ledenaantal is (gemeten per  

        1.1.19) het CDA met 43.133 leden. 

        De kleinste omroep Powned heeft meer leden dan de grootste  

        politieke partij. 

        Er zijn zo’n 3 miljoen mensen lid van een omroep tegenover ruim 

        300.000 die lid zijn van een politieke partij. 

        Geen omroep, noch een lid van een omroep heeft zich geroerd. 

        Denk daar maar eens over na. 

        Het is David tegenover Goliath en weer is het David, die zegeviert. 

        Het argument dat keer op keer wordt misbruikt, geldt de  

        financiering. Iedereen mag er maar van alles van vinden, er op  

        schelden en pissen, want het wordt betaald van ‘onze belasting- 

        centen’. Omgerekend per hoofd van de bevolking worden al die 

        radiozenders en televisiezenders in de lucht gehouden voor iets  

        meer dan een dubbeltje per dag.  

        Het grote misverstand is, dat de commerciële omroep gefinancierd  

        wordt door anderen. Namelijk de bedrijven die commercials plaatsen. 

        Dat is waar, maar die bedrijven verdienen hun geld aan  

        producten die dezelfde consumenten van de ‘van mijn centen’  

        betaalde Publieke Omroep, bij de Albert Heijn’s en de Samsungs  

        en de Lidl’s, kopen. Die bedrijven belasten hun producten met  

        een verkoopprijs, waarin ook het reclamebudget is verdisconteert.  

        Met andere woorden ook die zenders worden gefinancierd van  

        ‘onze centen’.

19.6.'19